Omgaan met prikkels in de supermarkt

Emma nam een diepe ademhaling voordat ze de schuifdeuren van de supermarkt doorging. Meteen werd ze omringd door felle lampen, piepende kassa’s en het geroezemoes van winkelende mensen. Haar hartslag versnelde. Ze wist dat boodschappen doen een uitdaging voor haar was, maar vandaag had ze een plan.

Met haar koptelefoon op en een boodschappenlijst in de hand, liep ze doelgericht naar de groenteafdeling. De zachte muziek in haar oren hielp haar om zich niet volledig te verliezen in de chaos om haar heen. Ze had van tevoren een route uitgestippeld, zodat ze niet onnodig door drukke paden hoefde te dwalen.

Toen ze bij de broodafdeling aankwam, zag ze een lange rij voor de kassa’s. De gedachte om in de rij te staan, tussen onbekende mensen en het constante gepiep van scanners, maakte haar gespannen. In plaats van te wachten tot de stress haar overnam, koos ze ervoor om even naar een rustiger gangpad te lopen en diep adem te halen.

Na een paar minuten voelde ze zich weer wat kalmer. Ze herinnerde zichzelf eraan dat het oké was om een rustiger plekje op te zoeken. Uiteindelijk liep ze naar de zelfscankassa, waar ze sneller en met minder sociale interactie kon afrekenen. Met een opgeluchte zucht stapte ze weer naar buiten, trots dat ze haar strategie had gevolgd.

Tip:
Bereid je supermarktbezoek goed voor. Gebruik een boodschappenlijst, plan een route en neem hulpmiddelen zoals een koptelefoon mee om prikkels te verminderen. En onthoud: het is helemaal oké om even een rustiger plekje te zoeken als je dat nodig hebt!

Aanpassen of niet?

"Je hoeft niet altijd de wereld tegemoet te komen —
soms mag de wereld ook een stap naar jou zetten."

Sofie trok haar jas stevig om zich heen terwijl ze de koffiebar binnenstapte. De geur van versgemalen bonen en zoete gebakjes vulde de ruimte, maar de zachte achtergrondmuziek en het geroezemoes van stemmen prikten al aan haar zenuwen. Ze had afgesproken met haar vriendin Lisa, maar voelde nu al de spanning in haar borst opbouwen.

Ze zocht een rustig tafeltje in een hoek en haalde diep adem. Terwijl ze haar vingers langs de rand van haar mouw liet glijden, een kalmerende gewoonte, herinnerde ze zich haar plan: kleine aanpassingen maken om haar dag minder overweldigend te maken.

Lisa arriveerde met haar gebruikelijke energie. "Sofie! Hoe gaat het?" vroeg ze enthousiast.

"Goed," loog Sofie automatisch, maar de ruis in haar hoofd vertelde een ander verhaal.

Lisa keek haar aan en glimlachte. "Weet je, je mag ook gewoon zeggen als het even te veel is. We kunnen ook ergens zitten waar het rustiger is."

Sofie aarzelde. Ze was gewend zich aan te passen aan de wereld, niet andersom. Maar misschien hoefde dat niet altijd. "Eigenlijk... ja. Een stiller plekje zou fijn zijn."

Ze verplaatsten zich naar een rustigere hoek, en Sofie voelde haar schouders ontspannen. Voor het eerst in lange tijd genoot ze echt van het gesprek zonder overweldigd te raken.

AUTISMETIP:
Wees niet bang om je eigen behoeften aan te geven. Je hoeft je niet altijd aan de wereld aan te passen — soms mag de wereld ook rekening houden met jou.